Ayşe güneyde yaşıyordu. Kar hiç yağmamıştı.
Kitaplarda görmüştü. Beyaz, yumuşak, soğuk.
Bir kış ninesiyle kuzeye gitti.
Sabah uyandı. Pencereden baktı. Her yer beyazdı.
Kar! diye bağırdı.
Koşarak çıktı. Ellerini açtı. Taneler düştü avucuna.
Eridi. Oh, dedi. Soğuk.
Sonra eğildi. Bir avuç aldı. Topu yaptı. Fırlattı.
Güldü. Döndü döndü.
Ninesi izledi. Gözleri yaşlandı.
Neden ağlıyorsun Nine?
Sevinçten. İlk kar her zaman böyle olmalı. Sevinçle karşılanmalı.
Ayşe tekrar döndü. Karın içinde.