Bahçede büyük bir çınar vardı. Küçük Zeynep her gün onunla oynardı.
İlkbaharda çiçekleri toplardı. Yazın gölgesinde uyurdu. Sonbaharda yapraklarıyla dans ederdi. Kışın karı onunla birlikte izlerdi.
Yıllar geçti. Zeynep büyüdü. Artık pek gelmiyordu.
Ağaç bekledi. Sessizce. Şikayet etmeden.
Bir gün Zeynep geldi. Yaşlı, yorgun. Özür dilerim, dedi. Seni unuttum.
Ağaç sallandı. Yaprakları döküldü. Sanki olsun der gibiydi.
Zeynep yaslandı gövdesine. Ağaç onu sardı, dallarıyla.
Sen hep buradasın, dedi Zeynep. Sen hiç değişmedin.
Gerçek dostluk, bekler. Şikayet etmez. Terk etmez.